اینجا خیلی تاریکه ...  من خیلی سردمه ... دیگه کینه ای وجود نداره ... هیچ اشکی وجود نداره ... هیچ زمانی برای من وجود نداره ... این خیلی ناراحت کننده ست ... این خیلی تلخه ...  در سکوت ... در تاریکی ... در روشنایی ... هر طور خواستی من رو رقصوندی و به بازی گرفتی ... وقتی نور خورشید به اتاق من وارد بشه ...  وقت گریه و افسوس و پشیمونی شروع میشه ...  دیگه خسته شدم ... دیگه نمی خوام من رو به بازیی بگیری و برقصونی ... دیگه نمی خوام شب و روز اشک بریزم و حسرت بخورم ... دیگه نمی خوام نقش بازی کنم ... دیگه نمی خوام از درون خون گریه کنم و لبخند بزنم ... دیگه نمی خوام ... امشب چه شبه قشنگیه ...  من ماه نقره ای رو خیلی دوست دارم ...  اما هیچ وقت سایه ها نمیذارن اون رو ببینم ... من از سایه ها میترسم ...  سایه ها همیشه من رو احاطه میکنن ... یادته اولین باری که همدیگه رو دیدیم ... زیر نور ماه بودیم ...  چقدر احمق بودم که فکر میکردم تو میتونی لبخند و شادی رو که خیلی وقت فراموش کردم به لبای من برگردونی ... اما نمیدونستم تو بیشتر درد و رنج من رو زیاد میکنی ... فکر میکردم تو فرشته ی کوچولو منی ... وقتی من رو بوسیدی فکر میکردم این رنگی از عشقه ... اما نمیدونستم این رنگی از انتقامه ... وقتی به اون وقتا فکر میکنم قلبم درد میگیره ... گریم میگیره ... من احساس تنهایی میکنم ... من گمشده ام ... من نمیدونم کجام ... کجا باید برم ... چیکار باید بکنم ... هیچ کس نیست که به من راه رو نشون بده ... هیچ کس به من راست نمیگه ...  هیچ کس نیست از من محافظت کنه ...  خسته شدم ... خسته شدم از این چیزی که شما میخواین باشم ... احساس میکنم دیگه هیچ اختیاری ندارم ... دیگه هیچ حس قشنگی ندارم ... خیلی خسته شدم ... بیشتر از اونی که فکرشو بکنین ... خستم ... خسته .....